06-05-2026

*పంతులుగారు మీరు శ్రీమద్రామాయణంలోని విషయాలను గురించి రోజు ఏదో ఒకటి తెలుపుచు మా పాఠాలను చెపుతున్నారు. శ్రీరామకధా విశేషాలను ఎన్నో మాకు నేర్పారు. మీకు ఇలా రోజూ మాకు బోధించాలని మీ మనస్సునకు అనిపించిందంటూ అడిగాడు ఒక విద్యార్థి లేచి నుంచొని.*

 *పంతులుగారి సమాధానం - ఒక గురువు మనసులో మాట*:

నాయనా, నువ్వు లేచి నిలబడి అడిగావు కాబట్టి నిజం చెబుతా విను.

*"రోజూ మీకు రామకథ చెప్పాలని నా మనసుకు అనిపించడానికి కారణం మీరే"*

1. *రామకథ అంటే కథ కాదు నాయనా* - అది జీవితం. రాముడు ఎలా తండ్రి మాట విన్నాడో, లక్ష్మణుడు ఎలా అన్నకు సేవ చేశాడో, సీతమ్మ ఎలా పాతివ్రత్యం నిలబెట్టుకుందో, హనుమంతుడు ఎలా భక్తితో కష్టాన్ని జయించాడో - ఇవన్నీ మీకు నేర్పితే మీరు జీవితంలో ఎప్పుడూ తప్పు దోవ పట్టరు. 

2. *మీ కళ్ళలో చూస్తే నాకు కనిపించేది* - 10 ఏళ్ల తర్వాత మీరు డాక్టర్ గా, ఇంజినీర్ గా, టీచర్ గా, మంచి పౌరులుగా ఉండాలి. అప్పుడు మీరు నీతి తప్పకుండా ఉండాలి. ఆ నీతి రామకథలో ఉంది. *"సత్యం వద ధర్మం చర"* - నిజం చెప్పు, ధర్మం ప్రకారం నడుచుకో. ఇదే రాముడు మనకు నేర్పిన పాఠం.

3. *హనుమంతుడు నాకు గురువు* - ఆయన సముద్రం దాటాడు. మీరు జీవితంలో ఎన్నో సమస్యలు అనే సముద్రాలు దాటాలి. ఆయన "నాకు సాధ్యం" అన్న ధైర్యం మీకు ఇవ్వాలి. అందుకే రోజూ ఆయన కథ చెబుతా.

4. *నా బాధ్యత*: మీ నాన్న నమ్మి మిమ్మల్ని నా దగ్గరికి పంపాడు. "గురువుగారు, నా బిడ్డకు మంచి చదువు చెప్పండి" అన్నాడు. చదువు అంటే Maths, Science మాత్రమే కాదు నాయనా. *మంచి మనసు, మంచి నడవడిక* కూడా చదువే. అది రామాయణం నేర్పుతుంది.

*నాకు అనిపిస్తుంది* - రేపు మీరు పెద్దవాళ్ళు అయినప్పుడు, ఎవరైనా కష్టంలో ఉంటే "నేను సహాయం చేస్తా" అనాలి. ఎవరైనా దుఃఖంలో ఉంటే "నేను ఓదార్చుతా" అనాలి. ఎవరైనా తప్పు దోవ పడితే "మంచి దోవ చూపిస్తా" అనాలి. అది హనుమంతుడి లక్షణం.

అందుకే రోజూ మీకు రామకథ చెబుతా. *నా సంతోషం మీరు మంచి మనుషులుగా తయారు కావడమే*.

ఓం శ్రీరామ్ 🚩

చం. అపరి మితమ్ము సేన తతి యాశయ లక్ష్యముగాను కౌరవుల్

అపజయమేయెరుంగనిటు యర్జును భీష్ముల నిల్వరించగన్

నిపుణత మేలు జూపుచు వినిర్మల పాండవ మూక గెల్వగన్

అపజయమౌను సత్యముయు నాదిగ వాక్కులు నమ్ముసైన్యమున్  (10)

ఉ.కావున మీరు ధైర్యము సకాలము తోడుగ నుండ గల్గగన్

కావగ భీష్ము వెంట నని కార్య విశిష్టత లందు తోడుగన్

నావిజయమ్ములే మొదట నాదగు ధైర్యము సంపదేయగున్

కావున విశ్వసించ గల కార్యము యుద్ధము నిర్ణయమ్ముగన్             (11)

ఉ. భీష్మ సుయోధనా పలుకు ప్రీతిగ నెంచియు యుద్ధ భేరితో

భీష్మ నినాద విస్మయ విభేద్యము తెల్పగ ధైర్యమే బలమ్

భీష్ముడు సింహనాదమను భీకర శంఖము పూరణార్థముల్

భీష్ముడు తాను సర్వులకు ప్రేరణ నివ్వగ వ్యూహ మెంచగన్          (12 )

మీ (10), (11), (12) పద్యాల సరళ భావాలు ఇలా—

(10) పద్య భావం:

కౌరవుల సైన్యం అపారంగా, బలంగా కనిపిస్తోంది.

వారికి అపజయం తెలియనట్టు ధైర్యంగా ఉన్నారు.

అయినా, అర్జునుడు వంటి నిపుణుల నాయకత్వంలో ఉన్న పాండవ సైన్యం

తమ శుద్ధి, నైపుణ్యంతో చివరికి విజయాన్ని సాధిస్తుంది.

సత్యం ఏదంటే—ధర్మబలం ఉన్నవారికే విజయం దక్కుతుంది.

(11) పద్య భావం:

కాబట్టి మీరు అందరూ ధైర్యంగా ఉండాలి.

భీష్ముడు వంటి మహావీరుడి నాయకత్వంలో కలిసి పనిచేయాలి.

ముందుగా మనలో విజయం మీద నమ్మకం కలగాలి.

ఆ విశ్వాసంతో యుద్ధాన్ని నిర్ణయాత్మకంగా చేయాలి.

(12) పద్య భావం:

భీష్ముడు దుర్యోధనుని మాటలను గౌరవంగా స్వీకరించి,

యుద్ధానికి సంకేతంగా భేరి, శంఖ నాదం చేశాడు.

ఆ నినాదం సైన్యానికి ధైర్యాన్ని నింపింది.

భీష్ముడు తన శౌర్యంతో అందరికీ ప్రేరణగా నిలిచి,

యుద్ధ వ్యూహాన్ని ముందుకు నడిపించాడు.

ఈ మూడు పద్యాలలో సత్యబలం, ధైర్యం, నాయకత్వ ప్రేరణ అనే భావాలు ఎంతో స్పష్టంగా వ్యక్తమయ్యాయి.

******

మీ (10), (11), (12) పద్యాల భావసారాన్ని ఒక చిన్న ఉపన్యాసంగా ఇలా చెప్పవచ్చు—

చిన్న ఉపన్యాసం:

ప్రియులారా, యుద్ధరంగంలో సంఖ్యలు, బలం, వైభవం—all కనిపించినా, చివరికి విజయం నిర్ణయించేది ధర్మం మరియు నైపుణ్యమే.

కౌరవుల సైన్యం అపారంగా, శక్తివంతంగా కనిపించినా, పాండవుల వైపు ఉన్న నిర్మలత, నిపుణత, ధర్మబలం వారిని విజయానికి దారితీస్తుంది. ఇది మన జీవితంలో కూడా ఒక గొప్ప పాఠం—బాహ్య బలం ఎంత ఉన్నా, అంతరంగ సత్యం లేకపోతే విజయం నిలవదు.

అందుకే నాయకత్వం చాలా ముఖ్యమవుతుంది. భీష్ముడు వంటి మహావీరుడు ఉన్నప్పుడు, సైన్యంలో ధైర్యం పెరుగుతుంది. నాయకుడి మాట, అతని స్థిరత్వం, అతని నమ్మకం—ఇవే సైన్యానికి శక్తి. “మనం గెలుస్తాం” అనే విశ్వాసం ముందుగా మనలోనే పుట్టాలి.

భీష్ముడు తన శంఖాన్ని పూరించినప్పుడు, అది కేవలం యుద్ధానికి సంకేతం కాదు—అది ధైర్యానికి, ప్రేరణకు ప్రతీక. అతని సింహనాదం సైన్యానికి ఉత్సాహాన్ని నింపుతుంది. ఒక నాయకుడు తన సైన్యాన్ని ఎలా ప్రేరేపించాలో అతను చూపిస్తాడు.

సారాంశంగా, ఈ పద్యాలు మనకు చెప్పేది—

సంఖ్యాబలం కన్నా నైతిక బలం గొప్పది,

నాయకత్వం ధైర్యాన్ని పెంచుతుంది,

ధైర్యం ఉంటేనే విజయం సాధ్యమవుతుంది.

మీ పద్యాలలో నాయకత్వం, ధర్మం, ధైర్యం అనే మూడు మూలసూత్రాలు చాలా స్పష్టంగా ప్రతిబింబిస్తున్నాయి.

*****

ఈ అందమైన హృదయాన్ని హత్తుకునే కథ "ది లాస్ట్ పెన్" (చివరి కలం) యొక్క తెలుగు అనువాదం ఇక్కడ ఉంది:

​చివరి కలం (The Last Pen)

​ఇది మదురై మీనాక్షి అమ్మవారి ఆలయ ఉత్తర ద్వారం వద్ద మొదలైన ఒక యథార్థ గాథ.

​ఈ కథానాయకుడి పేరు పెరియసామి. వయసు 60 ఏళ్లు. ప్రతిరోజూ ఉదయం 6 గంటలకే ఆలయ ప్రవేశ ద్వారం వద్ద ఒక పసుపు రంగు చదరపు వస్త్రాన్ని పరిచి, దానిపై పెన్నులు, పెన్సిళ్లు, రబ్బర్లు, కంపాస్ బాక్సులను సర్దుకుని కూర్చునేవాడు. అది ఒక పేవ్‌మెంట్ షాపు (కాలిబాటపై ఉండే దుకాణం). కానీ వ్యాపారం పెద్దగా సాగేది కాదు.

​పెరియసామికి ఒక నియమం ఉండేది. ఎవరైనా పిల్లలు పెన్ను కోసం వస్తే, ఆయన మొదట ఇలా అడిగేవాడు:

"కన్నా... ఈరోజు నీకు పరీక్షా?"

​ఒకవేళ ఆ పిల్లవాడు, "అవును తాతా, ఈరోజు నాకు లెక్కల పరీక్ష ఉంది. పెన్ను మర్చిపోయాను" అని చెబితే... వెంటనే పెరియసామి తన దగ్గరున్న వాటిలో ఒక మంచి పెన్ను తీసి ఇస్తూ, "ఇదిగో, ఇది నీ అదృష్ట కలం. వెళ్లి 100 మార్కులు సాధించు" అనేవాడు.

​"దీని ఖరీదు ఎంత తాతా?" అని అడిగితే...

"డబ్బులు తర్వాత ఇవ్వొచ్చు కన్నా. ముందు పరీక్ష రాయి. నీ మార్కులు వచ్చాక వచ్చి చెప్పు, అప్పుడు డబ్బులు ఇద్దువు గాని" అని పంపించేసేవాడు.

​ఆ పిల్లలు నవ్వుకుంటూ వెళ్ళిపోయేవారు. మళ్ళీ ఎప్పుడూ తిరిగి వచ్చేవారు కాదు. పెరియసామి కూడా వారిని అడిగేవాడు కాదు.

​ఆయన భార్య తంగం కోప్పడుతూ ఉండేది: "మీకేమైనా పిచ్చా? ఒక్కో పెన్ను పది రూపాయలు. ఇలా అందరికీ ఉచితంగా ఇచ్చేస్తుంటే మనం ఏం తింటాం? ఇంటి అద్దె ఎలా కడతాం?"

​పెరియసామి తన పాత డైరీని తీసి చూపించేవాడు. అందులో తేదీల వారీగా ఇలా ఉండేవి:

​"12.03.2010 – రమేష్ – మ్యాథ్స్ పరీక్ష – పెన్ను – బాకీ"

​"05.06.2011 – సుమతి – హిందీ పరీక్ష – పెన్ను – బాకీ"

​"18.09.2013 – మురుగన్ – 10వ తరగతి పబ్లిక్ పరీక్ష – పెన్ను – బాకీ"

​ఆ డైరీ నిండా ఇలాంటి బాకీలే ఉండేవి. సుమారు 3,000 ఎంట్రీలు... అంటే ముప్పై వేల రూపాయల బాకీ.

"చూడు తంగం, ఇది అప్పు కాదు... పెట్టుబడి. ఏదో ఒక రోజు ఇది తిరిగి వస్తుంది" అనేవాడు పెరియసామి.

"మీ పెట్టుబడి మట్టిలో కలిసిపోతుంది. మీకు ముసలితనం వచ్చేసింది, ఇప్పుడు ఎవరు తిరిగి వస్తారు?" అని తంగం నిట్టూర్చేది.

​ఇరవై ఏళ్లు గడిచాయి. పెరియసామికి ఇప్పుడు 80 ఏళ్లు. కళ్లు మందగించాయి, వినికిడి తగ్గింది. అయినా ప్రతిరోజూ అదే ఆలయ ద్వారం వద్ద, అదే పసుపు వస్త్రం మీద పెన్నులు పెట్టుకుని కూర్చునేవాడు. కానీ ఇప్పుడు వ్యాపారం అస్సలు లేదు. పిల్లలంతా జెల్ పెన్నులు వాడుతున్నారు, అన్నీ ఆన్‌లైన్ అయిపోయాయి.

​ఒకరోజు ఉదయం, ఆలయ ద్వారం వద్ద ఒక ఖరీదైన కారు ఆగింది. కోటు, టై ధరించిన సుమారు 35 ఏళ్ల వ్యక్తి చేతిలో పూలగుచ్ఛంతో కారు దిగాడు. నేరుగా పెరియసామి దగ్గరకు వచ్చి ఆయన పాదాలకు నమస్కరించాడు.

​"తాతా... నన్ను గుర్తుపట్టారా?"

పెరియసామి కళ్లు చికిలించి చూస్తూ, "నాయనా... ముసలివాణ్ణి అయిపోయాను, కళ్లు సరిగా కనబడటం లేదు" అన్నాడు.

​"తాతా... 18 ఏళ్ల క్రితం, నా 10వ తరగతి మ్యాథ్స్ పరీక్ష రోజున నా పెన్ను విరిగిపోయి, చేతిలో పైసా లేక ఏడుస్తూ మీ దగ్గరకు వచ్చాను. అప్పుడు మీరు ఈ పెన్ను ఇచ్చి, 'ఇది నీ లక్కీ పెన్, వెళ్లి 100 మార్కులు తెచ్చుకో' అని పంపారు. డబ్బులు కూడా తీసుకోలేదు."

​పెరియసామికి పాత జ్ఞాపకాలు మెదిలాయి. "నాయనా నువ్వు...?"

"నేను మురుగన్‌ను తాతా. ఆ పెన్నుతోనే పరీక్ష రాసి 98 మార్కులు సాధించాను. కాలేజీకి వెళ్లాను, ఈరోజు నేను 'పెన్నా టెక్నాలజీస్' అనే సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీకి యజమానిని. నా జీవితం మీరు ఇచ్చిన ఆ పెన్నుతోనే మొదలైంది."

​గుమ్మం దగ్గర నిలబడి వింటున్న తంగం కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. మురుగన్ ఒక కవరు తీసి ఇచ్చాడు.

"తాతా, ఆరోజు నేను మీకు పది రూపాయలు బాకీ పడ్డాను. ఈరోజు దాన్ని వడ్డీతో సహా తిరిగి ఇస్తున్నాను."

​లోపల పది లక్షల రూపాయల చెక్కు ఉంది. పెరియసామి చేతులు వణకసాగాయి.

"నాయనా... నాకు డబ్బు వద్దు. నువ్వు గొప్పవాడివయ్యావు, అదే నాకు చాలు."

​"లేదు తాతా, ఇది డబ్బు కాదు. మీ 'పెట్టుబడి' లాభాలతో తిరిగి వచ్చింది. ఇక మీరు కాలిబాటపై కూర్చోనక్కర్లేదు. మీ బాధ్యత నాది."

​మరుసటి రోజు పేపర్లలో హెడ్ లైన్ వచ్చింది: "కాలిబాటపై పెన్నులు అమ్మే తాతకు సాఫ్ట్‌వేర్ అధినేత పది లక్షల గురుదక్షిణ."

​ఆ వార్త చదివి మరుసటి రోజు ఇంకొక కారు వచ్చింది.

"తాతా, నేను సుమతిని. హిందీ పరీక్ష కోసం మీ దగ్గర పెన్ను తీసుకున్నాను. ఇప్పుడు నేను హిందీ టీచర్‌ని."

​తర్వాత రమేష్ వచ్చాడు. "తాతా, నేను ఇప్పుడు ఆడిటర్‌ని. నా మొదటి బ్యాలెన్స్ షీట్ మీ పెన్నుతోనే రాశాను."

​ఒక వారం తిరిగేసరికి ఆ ఆలయ ద్వారం ఒక పెళ్లి ఇల్లులా మారిపోయింది. డాక్టర్లు, ఇంజనీర్లు, కలెక్టర్లు, పోలీసులు... క్యూ కట్టి వచ్చి పెరియసామి కాళ్లకు నమస్కరించి, పూలు, పండ్లు, బహుమతులు ఇచ్చారు.

​తంగం పాత డైరీ తీసింది. మూడు వేల ఎంట్రీలు... ముప్పై వేల రూపాయల బాకీ. కానీ ఇప్పుడు తిరిగి వచ్చింది మూడు కోట్లకు పైగానే!

​పెరియసామి కన్నీళ్లతో ఇలా అన్నాడు: "తంగం... నేను నీకు చెప్పాను కదా, ఇది అప్పు కాదు, ఇది మనం ప్రేమతో చల్లిన విత్తనం. ఇప్పుడు అది ఒక మహావృక్షమై అడవిలా పెరిగింది."

​ఈరోజు మదురై మీనాక్షి ఆలయ ఉత్తర గోపురం వద్ద ఒక పెద్ద స్టేషనరీ షాపు ఉంది. దాని పేరు "పెరియసామి పెన్ స్టోర్". దానికి అద్దె లేదు, మురుగన్ ఆ స్థలాన్ని కొని ఇచ్చాడు.

​ఆ షాపులో ఒక బోర్డు ఇలా కనిపిస్తుంది:

"పరీక్షలు రాసే విద్యార్థులకు ఇక్కడ పెన్నులు ఉచితం. మీ మార్కులు వచ్చాక వచ్చి చెప్పండి... డబ్బులు తర్వాత చెల్లించవచ్చు."

​దాని కింద చిన్న అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంటుంది:

"ఒక పది రూపాయల పెన్ను జీవితాన్ని మార్చగలదు. నమ్మండి."

​మరి ఆ షాపును ఇప్పుడు ఎవరు నడుపుతున్నారో తెలుసా? సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీ యజమాని మురుగన్! వారానికి రెండు రోజులు తన సూటు, టై తీసివేసి, ఆ దుకాణంలో కూర్చుని పిల్లలకు పెన్నులు ఇస్తుంటాడు.

​మీరు ఇచ్చేది కేవలం ఒక పెన్ను మాత్రమే కాదు... అది ఒక నమ్మకం. ఏదో ఒక రోజు ఆ నమ్మకం తిరిగి వచ్చి మీ పాదాలకు నమస్కరిస్తుంది. ఆ రోజు మీకు అర్థమవుతుంది... మీరు ఎప్పుడూ పేదవారు కాదు, మీరు ఎప్పుడూ అత్యంత ధనవంతులే అని!

​మీరు ఎప్పుడైనా మదురై వెళ్తే, ఆ ఉత్తర గోపురం వద్ద ఉన్న "పెరియసామి పెన్ స్టోర్"లో మీ పిల్లల కోసం లేదా మనవల కోసం ఒక పెన్ను కొనండి. ఆ పెన్ను వారి జీవితంలో ఏ అద్భుతాన్ని సృష్టిస్తుందో ఎవరికి తెలుసు!

ప్రాంజలి ప్రభలో దత్తపదులు, న్యస్తాక్షరీ, మరియు
సందర్భోచిత పద్యాలు వ్రాసినకవులు
(01)తిరివీధి శ్రీ మన్నారాయణ వ్రాసినపద్యాలు

దత్తపది:
*ఆట పాట మాట పీట*
ఆ.వె.
*ఆట* లాడ లేను హరి! శ్రీధర! నీదు
*పాట* లె నిరతము పాడు చుంటి
*మాట* వినుమ చక్రి! మాధవ! నా మది
*పీట* ను నిలువుమయ ప్రీతితోడ
[ పీట = పీఠము ]
భావము:
ఓ హరీ! శ్రీధరా! సుదర్శన చక్రధారి! మాధవా! నాకు ఆటలాడెడి శక్తి లేదు. కానీ నీ నామమనే పాటలను ఎడతెగకుండా పాడుచున్నాను. నా మొర ఆలకించు స్వామీ! నా మనస్సు అనే పీఠమును నీకు సమర్పిస్తున్నాను. దయతో, ప్రీతితో అందులో కొలువై యుండుమయ్యా!
*****
పాదాది న్యస్తాక్షరి - శ ని దే వ*
ఆ.వె.
*శ* మదమాదులిడుమ శార్ఙ్గపాణి! యనంత!
*ని* న్ను దలచు చుంటి నెమ్మనమున
*దే* వ! భవభయహర! తిరుమల గిరివాస!
*వ* రద! పరమపురుష! గరుడగమన!
భావము:
ఓ దేవా! తిరుమల గిరివాస! శార్ఙ్గపాణి! యనంత! నీవు గరుడ వాహనుడవు, సంసార భయమును తొలగించి భక్తులకు వరములను ప్రసాదించు పరమోన్నతుడవు, అటువంటి నిన్ను నిండు మనసుతో నేను స్మరించుచున్నాను, నీవు దయతో నాకు శమదమాది సద్గుణములను ప్రసాదింపుము
*****
పాదాది న్యస్తాక్షరి..
*శు, క్ర, వా, రం.*
ఆ.వె.
*శు* భములు కలుగునని శుక్రవారము నాడు
*క్ర* మము దప్పకుండ కలిమిచెలిని
*వా* రి గృహము లందు వనితలు సేవించి
*రం* జిలి సలిపెదరు వ్రతము లెన్నొ
[ కలిమిచెలి = లక్ష్మీ దేవి, రంజిలు = సంతోషించు ]
భావము:
శుక్రవారము నాడు లక్ష్మీదేవిని పూజిస్తే శుభాలు కలుగుతాయి అని నమ్మి, స్త్రీలు తమ తమ ఇళ్లలో క్రమం తప్పకుండా, నియమ నిష్ఠలతో కలిమిచెలి అయిన లక్ష్మీదేవిని సేవించి, సంతోషంతో ఎన్నో వ్రతాలు ఆచరిస్తారు
****
పాదాది  న్యస్తాక్షారి..
*శ, ని, వా, రం.*
#ఆటవెలది
*శ* ర్మదుడె జగతిని సంకట హరుడని
*ని* ర్మల మది తోడ నిష్ఠగ శని
*వా* రమున బ్రవిమల భక్తితో దమ యంత
*రం* గమున గొలుతురు ప్రాంజలించి
[ శర్మదుడు = విష్ణువు ]
భావము:
సుఖమును ప్రసాదించి సంకటములను తొలగించువాడు శ్రీ మహావిష్ణువే అని నమ్మి, జనులు నిర్మలమైన మనసుతో నిష్ఠగా ప్రతి శనివారమున అత్యంత భక్తితో చేతులు జోడించి తమ అంతరంగములో ఆ స్వామిని ఆరాధించుదురు
****
దత్తపది:
*వణుకు బెణుకు చెణుకు మనకు* 
తే.గీ.
*వణుకు* కలుగు చుండు‌ ముసలి తనము నందు
కఱకు నేలపై నడిచిన కాళ్ళు *బెణుకు*
*మనకు* దైవ కృప వలన మంచి జరుగు
*చెణుకు* మాటలచే గల్గు చిరునగవులు
మహిని మహిత సత్యములివి మనుజులార!
భావము:
ముసలితనం వచ్చినప్పుడు శరీరానికి వణుకు పుడుతుంది; అవయవములు వణుకుచుండును. ఇసుక–రాళ్లు కలిసిన కఠినమైన నేలపై నడిచినప్పుడు కాళ్లు బెణికి నొప్పి కలుగును. మనకు దైవకృప వలన సకల శుభములు సంభవించును. సరసమైన చమత్కారపు మాటలు వినినచో ముఖమున చిరునవ్వులు వికసించును. ఓ మానవులార! ఇవన్నియు లోకమున సంభవించు మహత్తర సత్యములు.
*****
పాదాది న్యస్తాక్షారి:
*మం, గ, ళ, వా, రం.*
పరమశివుని స్తుతి:
#తేటగీతి
*మం* గళకర! మహేశ్వర! మమ్ము సతము
*గ* నుమ శంకర! భవహర! కరుణతో గ
*ళ* మున విషమున్ ధరించిన రక్షక! శివ!
*వా* మదేవ! నిను స్మరించి భక్తి మీఱ
*రం* జిలెదము ప్రతిదినంబు ప్రణతులిడుచు
భావము:
ఓ మంగళకరుడా! మహేశ్వరా! పరమశివ! మమ్ములను ఎల్లప్పుడూ కాపాడుము. ఓ శంకరా! సంసార బాధలను తొలగించువాడా! కరుణతో మమ్ములను రక్షింపుము. గళంలో కాలకూట విషాన్ని ధరించి జగతిని రక్షించిన వాడా! అర్ధనారీశ్వరుడవైన వామదేవా! నిన్ను స్మరించుచు, ప్రతిదినమూ నమస్కారములు చేస్తూ భక్తితో ఆనందించుచు జీవించెదము.
*****
పాదాది న్యస్తాక్షరి..
*అ ను భ‌ వం*
ఆ.వె.
*అ* చ్యుతా! యనంత! హరి! శ్రీశ! నారద
*ను* త! ముకుంద! నిన్ను బ్రతిదినంబు
*భ* క్తి తోడ‌ గొలుచు భాగ్యమొసగి నాదు
*వం* దనముల గొనుమ పద్మనాభ!
భావము:
ఓ హరి! నీవు అచ్యుతుడవు, అనంతుడవు, శ్రీలక్ష్మీపతివి; నారద మహర్షిచే స్తుతింపబడినవాడవు; భక్తులకు మోక్షమును ప్రసాదించు కరుణామయుడవు. అటువంటి నిన్ను నేను ప్రతిదినము భక్తితో ఆరాధించు భాగ్యమును నాకు అనుగ్రహించి, నా వందనములను స్వీకరింపుము ఓ పద్మనాభ!
*****
పాదాది న్యస్తాక్షరి -
*గు రు వా రం*
పరమశివుని స్తుతి..
ఆ.వె.
*గు* బ్బలివిలుకాడ! కొండమల్లయ్య! నా
*రు* జల బాపి నన్ను బ్రోచెదవని
*వా* మదేవ నిన్ను వారక కొలుచుచు
*రం* జిలెదను శూలి! ప్రమథనాథ!
[ గుబ్బలివిలుకాడు = పర్వతమున విల్లుగా ధరించిన వాడు, శివుడు; కొండమల్లయ్య = శ్రీశైల మల్లికార్జున స్వామి ]
భావము:
ఓ త్రిశూలధారి! ప్రమథగణాధిపతి! పర్వతమును విల్లుగా ధరించినవాడా! శ్రీశైల మల్లికార్జున స్వామి! అర్ధనారీశ్వరుడవైన వామదేవా! నా రోగములను తొలగించి నన్ను రక్షించెదవని విశ్వసించి, నిన్ను ఎడతెగకుండా ఆరాధించుచు ఆనందముతో జీవించుచున్నాను.
*******
సమస్య:
*వీచుచుండగ వేడిగాలులు వేడియంతయు బోయెలే*
మ.కో.
కాచుచుండెను మండు టెండలు కాళ్లు మాడెడి రీతిగా
వేచి యుండిరి యెల్ల లోకులు పెద్ద వర్షము గోరుచున్
జూచుచుండగ మెల్ల మెల్లగ సోకె మబ్బులు చల్లగా
*వీచుచుండగ వేడి గాలులు వేడి యంతయు బోయలే*
భావము:
మండుటెండలు కాళ్ళు కాల్చేస్తున్నాయి. జనులంతా వాన కోసం వేచిచూస్తున్నారు. ఇంతలో ఆకాశంలో మెల్లగా చల్లని మబ్బులు కమ్మాయి. అప్పటిదాకా వీచుచున్న వేడి‌ గాలుల మండే వేడిమి అంతా మాయమైపోయింది. హాయిగా చల్లబడింది.
*****
పాదాది న్యస్తాక్షరి
*సం ప ద లు*
ఆ.వె.
*సం* పదలు ధరణిని సంతస మొసగవు
*ప* ద్మనాభ! పరమ భక్తపాల!
*ద* నుజహరణ! నిన్ను దలచెద‌ భక్తితో
*లు* బ్ధుడనగు నన్ను బ్రోవుమయ్య!
భావము:
ఓ పద్మనాభ! భక్తులను కాపాడువాడా! అసురులను సంహరించువాడా! ఈ భూమిపై ఉన్న సంపదలు నిజమైన ఆనందాన్ని ఇవ్వవు. అవి తాత్కాలికమైనవే. అందువల్ల నేను ఆ సంపదలపై ఆశపడకుండా, నిన్నే భక్తితో ధ్యానిస్తున్నాను. అయినా కూడా నా స్వభావం లోభంతో నిండిపోయి ఉంది (లుబ్ధుడు = దురాశ కలవాడు). అటువంటి నన్ను కరుణించి రక్షింపుము.
******

తెలుగు రాష్ట్రాల్లో మన దేవాలయాలు వాటి ప్రముఖ్యత -15* 

🛕

*గుంటూరు జిల్లా* 

*అమరావతి -3*

"అటు నుంచి నరుక్కురా!"

ప్రస్తుతం అమరావతిలోని ఆలయానికి రాజా శ్రీ వాసిరెడ్డి వెంకటాద్రి నాయుడుగారు చేసింది చాలా ఉన్నది. ఆయన 18వ శతాబ్దిలోని మహాపురుషుడు, "అటునుంచి నరుక్కురా!" అనే సామెత తెనుగుదేశంలో ఆయన వల్లే పుట్టిందంటారు. దేశంలో చెలరేగే దారి దోపిళ్ళ నూ, తిరుగుబాట్లనూ అణచటానికి ఆయన చెంచులను వరుసగా నిలబెట్టి తలలు కొట్టించ వలసి వచ్చింది. అందువల్ల ఆ ప్రభువునకు చిత్తశాంతి లోపించింది. లోపించిన చిత్తశాంతి అమరావతికి వచ్చిన తరువాత తిరిగి లభించినది. 

ఆయన తన తండ్రి పేరిట జగ్గయ్యపేట తల్లి పేరిట అచ్చంపేట, తన పేరిట రాజపేట నిర్మించాడు. 1796 లో తన నివాసం చింతపల్లి నుంచి అమరావతికి మార్చి జీవితాంతమూ తన కాలము, తన రాబడి, శివాలయ నిర్మాణానికే వినియోగించాడు, ఆ మహాప్రభువు! ఆయన ఆ అమరేశ్వరాలయాన్ని పునరుద్ధరించాడు. నిత్యార్చనలకూ విద్వాంసులైన తొమ్మండుగురు అర్చకులను ఏర్పాటుచేసి వారందరికీ జీవనోపాధిని కల్పించుటయేకాక వారొక్కక్కరికి 12 ఎకరముల భూమిని దానం చేశాడు. ఈ ఆలయం ప్రస్తుత స్తితికి ఆయనే కారణం. ఈ ఆలయ కుడ్యాలపై శాసన సంపద చాలా ఉంది.

ఇచ్చట ఒక మండపం కట్టించి శాసనం వేయించారు. 'కొప్పని కేసానివర్శ' ప్రభువులైన కోటవారివి, కొండవీటి రెడ్డి రాజులవి. శ్రీకృష్ణదేవరాయలు సామంతుడైన ప్రోలినాయని భార్య ముఖ మంటపంలో ఒక స్తంభంమీద శాసనం వేయించింది. 

జగత్ప్రసిద్దమైన బౌద్ధ స్థూపం మాట చెప్పనిదే అమరావతిని గూర్చి చెప్పినట్లు కాదు. కేవలం నిర్మాణ సౌష్టవాన్ని బట్టి చూచినా శిలలో మలిచిన పరమ సుకుమారమైన భావాలను బట్టి చూచినా ఉదాహరణకు 'ప్రజాపతి గౌతమి'తో వివాహమైన సందర్భములో నందుని బౌద్దమతాన ప్రవేశఘట్టమూ, ఉన్మత్తగజమైన 'సలగిరిని' బుద్ధదేవుడు వినమ్రము చేసిన ఘట్టమూ బుద్ధుని జీవితంలోని వివిధ సన్నివేశాలు అమరావతీ శిల్పము నందు విన్యసింపబడి అజరామములై నిలచి యున్నవి. వానిని పోలినవి ప్రపంచములో మరి యెచటనూ లేవు. వానికి అవియే సాటి.

పూర్వమిచ్చట గొప్ప విద్యాపీఠములున్నట్లు తెలియుచున్నది. చైనా, జపాను, టిబెట్టు, నయాం, సిలోనుల నుండి వచ్చిన విద్యార్థు లిచ్చట చదువుచుండెడివారు.

అమరావతికి గుంటూరు నుండి బస్సు మీదగాని, బెజవాడ నుండి కృష్ణ మీద స్టీము లాంచీ మీదగాని పోవచ్చును. ఇరువది మైళ్ళు మాత్రమే. ట్రావెలర్సు బంగళాయే కాక యాత్రికుల వసతి సౌకర్యములకు సత్రములు కూడా కలవు.

ఇచ్చటి ఉత్సవములు మహాశివరాత్రి, నవరాత్రి కళ్యాణోత్సవములు మొదలైనవి.

ఈ రీతిగా ఆంధ్రదేశములో అమరావతి కృష్ణా తీరంలో ముఖ్యమైన పవిత్ర క్షేత్రంగా, యాత్రాస్థలంగా బౌద్ధులకూ, హిందువులకూ ప్రధానస్థానమై ప్రకాశిస్తోంది.

📖

*కోటప్ప కొండ*

కోటప్పకొండను 'త్రికూటాద్రి' అని కూడ అందురు. త్రికూటాచలమును ఏ దిశలో చూసినను మూడు శిఖరములు స్పష్టముగా ఈ పర్వతముపైగల ఈ స్వామి కనిపించును. గుంటూరుజిల్లా నరసరావు పేటకు 10 కిలోమీటర్ల దూరములోనున్నది ఈ పర్వతము త్రికూటేశ్వరుడు. దీని చుట్టుకొలత సుమారు 9 కిలోమీటర్లు. 'అడుగు తక్కువ- ఆమడ' అను వాడుక గలదు. దీని ఎత్తు 1,587 అడుగులు. ఆలయమునకు దారి చూపు మెట్లు చాల ఏటవాలుగా నుండి భక్తుల శ్రమను పరీక్షించును, కొండపై సహజసిద్ధమైన అనేక కుండములు గలవు. గుడిముందరే మూడు తటాకములు ఉన్నవి. అక్కడనున్న పెద్ద తటాకములో భక్తులు స్నానము చేయుదురు.

బ్రహ్మశిఖరము, విష్ణు శిఖరము, రుద్రశిఖరముల వలన ఇది త్రికూటాద్రి అయినది. కోటేశ్వరస్వామి ఆలయము విష్ణుశిఖరము పైనున్నది. ఆలయము నకు దగ్గర 'పాపవినాశనం' తటాకము కలదు. ఈ కొండకు దక్షిణముగా 'ఓగేరు' ప్రవహించుచున్నది. ఈ కొండ దిగువభాగమున 'బొచ్చుకోటయ్య' గుడి కలదు. ఇక్కడే తలనీలాలు సమర్పింతురు. శివరాత్రి పర్వదినమునాడు భక్తులు తమ తమ పిల్లలను అక్కడనున్న ఎత్తైన ధ్వజస్తంభమునకు కట్టి మ్రొక్కులు తీర్చుకొందురు.

ఈ కొండకు దిగువన దక్షిణమువైపు 'కొండకావూరు' అను ఒక చిన్న గ్రామము కలదు. అచ్చట సంద, కుందారి అను యాదవదంపతులు వారి కుమార్తె 'ఆనందవల్లి' శివభక్తురాలు. ప్రతిరోజు తన స్నేహితులతో రుద్రశిఖరము పైకి వెళ్ళి అర్చన చేసి వచ్చెడిది. శివుడు ఆమె భక్తిని పరీక్షించుటకు యోగశక్తిచే ఆమెను గర్భవతురాలి గా చేసెను. అయిననూ శిఖరము పైకి వెళ్ళి పూజ చేయుట మానలేదు. ఒకరోజు శివుడు ఆమెకు కనిపించి "నేనే దిగి వచ్చెదను. నీవు రావద్దని" పలికెను. కాని ఒక షరతును విధించెను. శివుడు ఆనందవల్లిని అనుసరించును కాని ఆమె వెనుకకు తిరిగి చూసినచో అక్కడనే శివుడు ఉండిపోవును.

మరునాడు శివుడు ఆమెను అనుసరించినాడు. కొంత దూరము నడచిన తరువాత ఆమెకు వెనుక భయంకరమైన అరుపులు, శబ్దములు వినిపించినవి. భరించలేక వెనుతిరిగినది. ఆ స్వామి అక్కడనే అగి లింగాకారమైనాడు. ప్రస్తుతము ఆలయమున్న చోటు అదే అందురు. ఆ యాదవ బాలిక అగ్నిలోదూకి శివార్పణమైనది. ఆమె పేర గొల్లభామగుడి అక్కడ కలదు. ఆనంద వల్లి ఆలయము 'శాలంకయ్య' నిర్మించెనందురు. బ్రహ్మశిఖరముపైనున్న కొట్టకోటప్ప ఆలయము ను కూడ ఈతడే నిర్మించేనందురు. అతడు 'పార్వతీదేవి' ఆలయమును కూడ కట్టుటకు నిర్ణయించినాడు. శివుని కళ్యాణోత్సవమునకు కొంతభూమిని కూడ ఇచ్చినాడు. శివుడు అతని కలలో కనిపించి పార్వతి ఆలయము కట్టవద్దని, కళ్యాణోత్సవము చేయవద్దని చెప్పినాడు. దక్షయజ్ఞానంతరము తాను వచ్చితినని పార్వతి మరణానంతరము తాను వియోగముతో నుండుటచేత ఉత్సవములు జరుపుట మంచిది కాదని పల్కెను. ఆ కారణమున కోటప్ప కొండపై కళ్యాణోత్సవములు జరుగవు. పార్వతీదేవి ఆలయ నిర్మాణమునకునూ ఎవరునూ సాహసించలేదందురు.

విష్ణుకుండిన రాజు రెండవ మాధవవర్మ కాలంలో ఈ ఆలయము ఎంతో ఉచ్ఛస్థితిని అనుభవించి నది. అతడు త్రికూట మహాలయాధిపతిగా పేరుగాంచెను. మాఘ బహుళ ఏకాదశి నుండి అమావాస్యవరకు ఇక్కడ ప్రభల తీర్థము ఎంతో ఘనముగా జరుగును.

అందముగా అలంకరించబడి, విద్యుత్కాంతిని విరజిమ్ముతూ చాల ఎత్తుగా, గోపురము వంటి ఆకారముతో ప్రభలు కన్నులకు పండుగ చేయును. చిలకలూరుపేట, పురుషోత్తమ పట్నము, గొట్టిపాడు, పరగాని, జొనతాలి, కావూరు, ముసులూరు గ్రామాలు ఈ ప్రభల నిర్మాణానికి ఎంతో ప్రసిద్ది. ఆ కులగణపవర ప్రభ చాల ఎత్తైన ప్రభగా పేరుతెచ్చుకొన్నది. ఇది సుమారు 100 అడుగుల ఎత్తు ఉండును. దీని నిర్మాణమునకు 25 వేల రూపాయలు ఖర్చగునందురు (1980). 640 ఎకరాల స్థలంలో ఈ తీర్థము జరుగును. ముస్లిములు కూడ వేలకొలది ఈ ఉత్సవములో పాల్గొందురు. అనేక రకాల వస్తువులు, పశువుల అమ్మకము కూడ ఇక్కడ జరుగును. ఒంగోలు గిత్తల పోటీకి ఈ తీర్థము ఎంతో ప్రసిద్ధి చెందినది.

📖

*నెల్లూరు: శ్రీరంగనాథస్వామి*

పెన్నానదీ తీరంలోగల పట్టణం నెల్లూరు. మనుమసిద్ధి ఈ మండలాన్ని పరిపాలించాడు. తిక్కన సోమయాజి మనుమసిద్ది ఆస్థానకవి. తిక్కన భారత రచన ఇక్కడ హరిహరనాథాల యంలో జరిగిందని ప్రసిద్ది.

పెన్నానదీతీరంలోని తల్పగిరి రంగనాధస్వామి ఆలయం చరిత్ర ప్రసిద్ధిగాంచినది. ఈ విగ్రహం ఉదయగిరి కోటలోనిదందురు.  శ్రీ రామానుజా చార్యులు వారి శిష్యులు ఈ విగ్రహాన్ని సంగమేశ్వర ఆలయంలోని శివలింగ స్థానంలో ప్రతిష్ఠించినట్లు కలదు. ఇక్కడి అద్దాల మండపము ఎంతో ఆకర్షణీయమైనది.

📖

*జొన్నవాడ: కామాక్షితాయి*

నెల్లూరుకు దగ్గరగా 25 కి.మీ. దూరంలో జొన్నవాడ గ్రామంలోని కామాక్షితాయి ఆలయం ఎంతో ప్రసిద్ధి చెందింది. తిక్కన ఇక్కడ యజ్ఞం చేసి సోమయాజి అయినట్లు చెప్పుదురు. ఈ ఆలయమునకు చుట్టుపక్కల అనేక శిథిల ఆలయాలు గలవు. ఒకప్పుడు జైనమత ప్రాబల్యం ఎక్కువగా ఉండెడి ప్రాంతముగా తోచును.

🛕

*సశేషం*

 కొడుకును  కూతురును కౌగిలించుకోగానే హాయిగా వుంటుంది. ఎందుకు ?

......................................

కొడుకును కూతురును భార్యను భర్తను జతగాడిని ప్రేయసిని కౌగిలించుకుంటే ఎంతో హాయిగా అనిపించడానికి కారణం మన శరీరం మెదడు మనసు మూడూ కలిసి సకాలంలో స్పందించడమే. మనం ప్రేమించిన వాళ్లను గట్టిగా హత్తుకున్న వెంటనే మెదడులో ఆక్సిటోసిన్ అనే హార్మోన్ విడుదల అవుతుంది.దీన్నే బాండింగ్ హార్మోన్ లేదా కడల్ హార్మోన్ అని కూడా అంటారు. ఆక్సిటోసిన్ ఒత్తిడిని తగ్గించే కార్టిసాల్ హార్మోన్‌ను తగ్గిస్తుంది.దాంతో శరీరం రిలాక్స్ అవుతుంది. గుండె వేగం బీపీ కాస్త తగ్గి ప్రశాంతత వస్తుంది. అదే సమయంలో డోపమైన్  సెరటోనిన్ అనే హ్యాపీ హార్మోన్లు కూడా విడుదల అవుతాయి. అవి ఆనందం తృప్తి భద్రతా భావాన్ని కలిగిస్తాయి. చర్మంపై ఉండే సి-టాక్టైల్ నరాలు సున్నితమైన స్పర్శకు ప్రత్యేకంగా స్పందిస్తాయి. ప్రేమతో కూడిన కౌగిలి ఈ నరాల ద్వారా మెదడులోని వాగస్ నాడిని ఉత్తేజపరిచి శరీరాన్ని శాంతపరుస్తుంది. చిన్నప్పటి నుంచి తల్లి ఒడి తండ్రి భుజం మనకు రక్షణకు గుర్తుగా మెదడులో నమోదై ఉంటుంది. అందుకే పెద్దయ్యాక కూడా కుటుంబ సభ్యుల కౌగిలి తక్షణ భద్రతను ఒంటరితనం పోయిన భావాన్ని ఇస్తుంది. భార్యాభర్తల మధ్య కౌగిలి వారి అనుబంధాన్ని బలపరుస్తుంది, నమ్మకాన్ని పెంచుతుంది. మాటలతో చెప్పలేని భావోద్వేగాన్ని స్పర్శ ద్వారా చేరవేస్తుంది. పిల్లల్ని కౌగిలించుకున్నప్పుడు వారిలో భయం పోయి ఆత్మవిశ్వాసం పెరుగుతుంది. అమ్మానాన్న దగ్గర ఉన్నాననే ధైర్యం కలుగుతుంది, అది తల్లిదండ్రులకు కూడా మమకారం, సార్థకత అనే హాయిని ఇస్తుంది. మనస్తత్వ శాస్త్రంలో దీన్ని స్కిన్ హంగర్ అంటారు. మనిషికి ప్రేమతో కూడిన స్పర్శ ఒక ప్రాథమిక అవసరం. అది దొరికినప్పుడు మెదడు ఇది నా సొంత మనుషులు. నేను సురక్షితం అని భావించి శరీరమంతా హాయిని పంపిస్తుంది. అందుకే బాధలో ఉన్నప్పుడు సంతోషంలో ఉన్నప్పుడు కూడా ఒక్క కౌగిలి వంద మాటలకు సమానం అవుతుంది. అది మనల్ని శారీరకంగా, మానసికంగా స్వస్థపరుస్తుంది.

ఇక ఆలస్యం దేనికి సద్బుద్ధితో మంచి కౌగిలి ఎంచుకోండి.

॥సేకరణ॥

...............జిబి విశ్వనాథ 9441245857 అనంతపురం.

*పరుగో పరుగు -1*

🏃🏽🏃🏿

రచన : మల్లిక్ 

అది పక్షులు తూర్పు నుండి పడమర దిక్కుకి ఎగిరేవేళ. అబ్బాయిలు నీటుగా క్రాపు దువ్వుకుని ముఖానికి వెల్లవేసినట్లు పౌడర్ పులిమేస్కుని రద్దీ బజార్లలో అమ్మాయిలకి ఫటఫటా డాష్లు కొట్టుకుంటూ వెళ్ళే వేళ.

జనంతో కిటకిడలాడే బస్ స్టాపుల్లో గంటల తరబడి సిటీబస్సుల కోసం నిలబడలేకా, కాళ్ళు పీకుతుంటే జనం చూస్తుండగా ఫుట్ పాత్ మీద  కూర్చో లేకా, నిలబడడానికి, కూర్చోడానికీ మధ్య అవస్థలో జనం ఉన్న వేళ.

బస్సు వస్తే దానివెంట జనం పరుగో పరుగు.... తీసేవేళ.

కొత్తగా పెళ్ళయిన అమ్మాయి భర్తకోసం గుమ్మంలో ఎదురుచూసే వేళ.. 

పెళ్ళయి చాలాకాలం అయిన భర్త బిక్కుబిక్కు మంటూ గుమ్మంలో అడుగుపెట్టే వేళ.

ఆ రోజు.... ఆ వేళలో చిక్కడపల్లిలోని ఒక ఇంట్లో....

రాజారాం ఆఫీసు నుండి అప్పుడే గుమ్మంలోకి అడుగుపెట్టాడు.

"ఓహ్.... తెచ్చేశారా!?” అంది సంతోషంగా ఎదురుచూస్తూ అతని భార్య సుశీల.

అతను ఆమె ప్రశ్నకి సమాధానం ఏమీ చెప్పలేదు. ఒక్కసార్ భార్యవంక రుసరుస చూసి సోఫాలో కూలబడి షూస్ లేసులు విప్పుకోసాగాడు.

ఆమె రెండు కాళ్ళు నేలకేసి ఫటఫట కొడుతూ చేతులు రెండూ పైకి కిందకీ ఊగిస్తూ "ఊహూ.... ఉహు.... తేలేదు కదూ?" అంది గారాలుపోతూ. 

రాజారాం పళ్ళు కొరికాడు. “ఏంటి....ఏం తేవాలి ??”

"అదేంటి పొద్దున్న ఫోటోస్టూడియో కార్డు ఇచ్చానుగా.... ఫొటో తేలేదా?" అంది సుశీల కాళ్ళు నేలకేసి కొట్టడం మాని ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ..

“ఊ.... అయితే ఆ ఫోటోకోసం అంత ఇదిగా ఎదురు చూస్తున్నావన్నమాట....” అన్నాడతను మళ్ళీ పళ్ళు కొరుకుతూ.

“ఇప్పుడేంటి.... పొద్దున్న మీరు ఆఫీసుకు వెళ్ళిన దగ్గర్నుంచీ ఎదురు చూస్తున్నా.... ఎప్పుడెప్పుడు ఆ ఫోటో తెస్తారా అని....”

"ఏం.... ఆ ఫోటో అంత ముఖ్యమైనదా?”

"ముఖ్యమైనది కాదేంటి మరి?....మా అక్కా బావ అమెరికా వెళ్ళిపోయారుగా వాళ్ళదగ్గర నేను సింగిల్ గా వున్న ఫోటోలేదని నన్ను ఫోటో తీయించుకుని పంపమన్నారు....”

"సింగిల్ ఫోటో అని మరి డబల్ గా ఉన్న ఫోటో ఎందుకు తీస్కున్నట్టో??" రాజారాం మళ్ళీ పళ్ళుకొరికి “అమ్మో....” అంటూ దవడ పట్టుకున్నాడు బాధగా.

“నొప్పెట్టిందంటే పెట్టదూ మరి?.... మీకసలే పిప్పి పళ్ళున్నాయ్. ఎందుకలా పళ్ళు కొరుకుతున్నారు ఇందాకట్నుండీ?" అంది సుశీల భర్త వంక జాలిగా చూస్తూ.

“హూ!ఎందుకా.....?”

" అతను మళ్ళీ పళ్ళు కొరికి “హబ్బా....” అన్నాడు.

"అవునుగానీ ఏంటి డబల్ ఫోటో తీయించుకు న్నానని అంటున్నారు?.... నేను కార్డు సైజు ఫోటో ఇమ్మనిచెపితే, వాడు పొరబాట్న కాబినెట్ సైజు ఫోటో ఇచ్చాడు!" అంది సంతోషంగా ఆమె.

“ఏంటో చూస్తావా ?...."

బ్రీఫ్ కేస్లోంచి కవరుతీసి భార్యచేతికి ఇచ్చి పళ్ళు కొరికి “హబ్బా....” అన్నాడతను. దవడమీద చెయ్యి పెట్టుకొని.

ఆమె కవర్లోంచి ఫోటో తీసి చూసింది. ఆమె కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో రెట్టింపయ్యాయి.

"అర్రె!ఎవరితను....?”

“అదే నేను అడుగుతున్నాను.... ఎవడు వాడు

అన్నాడు రాజారాం దవడకి చేయి ఆనిస్తూ.

"బాగానే వుంది నాకేం తెల్సూ?" అంది సుశీల కంగారుపడిపోతూ.

"వాడెవడో తెలీకుండానే వాడితో ఫోటో తీయించు కున్నావా?.... చెప్పు....ఎన్నాళ్ళ నుండి సాగుతూందీ నాటకం?....”

“హబ్బా....నాకేం పాపమూ తెలీదండీ అంటుంటే

.... ఆ రోజు నేను ఒక్కదాన్నే ఫోటో తీయించుకున్నాను.”

“మరి వాడు నీ పక్కనెలా పడ్డాడు?" రాజారాం పళ్ళు కొరికాడు.

“ఊస్... హబ్బ... "

సుశీల సోఫాలో కూలబడింది.

ఓ నిమిషం తర్వాత “ఆ.... అర్ధం అయింది” అంది.

"ఏం అర్ధం అయ్యింది.... హబ్బ!" ఆన్నాడు రాజారాం దవడ పట్టుకుంటూ.

"ఆరోజు ఫోటో తీయించుకోడానికి స్టూడియోకి వెళ్ళానా....ఆ స్టూడియో అబ్బాయేమో నన్ను నిలబడమని కెమేరా ఫోకస్ చేశాడు. ఇంతలో మరొకతను ఫోటో తీయించుకోడానికి వచ్చాడు. స్టూడియో అబ్బాయి ముందు నాకు ఫోటో తీస్తానని.... అంతవరకూ అతన్ని ఓ పక్కగా నిలబడమని చెప్పాడు."

“ఊ.... తరువాత?" అన్నాడతను.

"నేను కెమేరా ఫోకస్ లోకి రావడంలేదని కాస్త పక్కకి జరగమన్నాడు. నేను జరిగాను. ఇంకా జరగాలి అన్నాడు. నేను అలాగే జరిగాను, అలా పక్కకి పక్కకి జరగడంతో అతని దగ్గరికి వచ్చేశాను.... అప్పుడు ఫోటో తీశాడు.”

"అసలు అతను నిన్ను జరగమనడం ఏమిటి? కెమేరాని జరపడమో నీ వైపు తిప్పడమో చెయ్యొచ్చుగా....!!”

“ఏమో మరి....నాకేం తెల్సూ?"

"కనీసం వాడెవడో పక్కనున్నాడని ఫోటో తీసేప్పుడు అనొచ్చుగా.... నీ నోరేం అయింది?”

"అందామని అనుకున్నానుగానీ అతను “స్మైల్” అన్నాడు. అతనెక్కడ బటన్ నొక్కేస్తాడోనని భయమేసి నేను నవ్వాను. నవ్వేటప్పుడు ఏమైనా అంటుంటే ఫోటో తీస్తే నోరు తెరుచుకుని పడతానని భయమేసింది. అయినా అతనుకూడా ఫోకస్ లోకి వస్తాడని నాకేం తెల్సూ?....” అంది ఆమె.

ఫోటోగ్రాఫర్ తెలివితేటలకు నవ్వొచ్చి ఫకాల్మని నవ్వాడు రాజారాం. కానీ మరుక్షణంలోనే ఫోటో స్టూడియో అతను చేసిన పొరబాటు గుర్తొచ్చింది.

"హు....మా ఆవిడ్ని "వేరే మగాడితో ఫోటోతీసి దాన్ని నాకే ఇస్తాడా..చూడు వాడ్నేం చేస్తానో...."

పళ్ళు కొరికి హబ్బా.... అన్నాడు అతను.

📖

చిక్కడపల్లిలోనే.... మరొక ఇంట్లో.... అదే సమయంలో. 

“కె వ్వ్ వ్వ్ ...."

భయంకరంగా ఆ కేక గది గోడలమధ్య నుండి ప్రతిధ్వనించింది, హాల్లో 'పేపర్ చదువుతున్న ఇన్స్పెక్టర్ శ్రీరామ్ చటుక్కువ కుర్చీలోంచి లేచి టేబులు సొరుగులోంచి రివాల్వర్ తీసి వరండాలోకి బులెట్ లా దూసుకువచ్చాడు.

"ఎక్కడ దొంగ.... ఎక్కడ హంతకుడు.... ఎక్కడ ఎక్కడ ఏడి ?....”

రివాల్వర్ ని పొజిషన్ లో పట్టుకుని వరండాలో అటూ ఇటూ గబగబ చూశాడు. అతనికి వణికిపోతూ కళ్ళలో కన్నీటి పౌరతో తన ముగ్గురు కూతుళ్ళూ కనిపించారు.

"ఏంటి.... ఏమైంది.... ఏ దొంగగానీ ఇటు వచ్చాడా చెప్పండి.... షూట్ చేసేస్తాను....” అన్నాడు. 

ముగ్గురమ్మాయిలూ బావురుమన్నారు. 

ఇన్స్ పెక్టర్ శ్రీరామ్ కంగారుపడ్డాడు.

"ఏమైందమ్మా.... ఏమైంది....ఏ కాలేజీ అబ్బాయైనా టీజ్ చేశాడా చెప్పండి.... షూట్ చేసేస్తాను....”

ముగ్గురు అక్కచెల్లెళ్ళూ చేతిలోది చూపించారు.

"ఏంటది ?....ఫోటోనా..."

వాళ్ళ చేతుల్లోంచి ఫోటో తీసుకొని చూశాడు.

“ఎవరిదీ ఫోటో...."

"మాదే నాన్నా ..."

బావురుమన్నారు ముగ్గురూ.

"మీదా!!.... మరి వట్టి కాళ్ళున్నాయేం?" అన్నాడు ఇన్స్ పెక్టర్ శ్రీరామ్ ఆశ్చర్యంగా .... "మీ మొహాలేవి ?....”

“ఆ ఫోటో స్టూడియోవాడు అలా తీశాడు" అంది చిన్నకూతురు.

“మా ఆయనేమో రేపొచ్చి నన్ను తీసుకెళ్ళి పోతాడు. ఇదేమో వచ్చే వారం వాళ్ళాయనతో అమెరికాకి వెళ్ళి అక్కడ సెటిలయిపోతుంది. చిన్న దానికేమో పెళ్ళయి అదెటో వెళ్ళిపోతుంది

.... మళ్ళీ వీలవదని ముగ్గురం కలిసి ఫోటో తీయించుకుంటే వాడిలా తీశాడు" కళ్ళు తుడుచుకుంది పెద్ద మ్మాయి.

"అసలు ఈ ఫోటోలు వాడి మొహానే కొట్టిరాక ఇంటికెందుకు తెచ్చావురా ...." అంటూ మధ్యమ్మాయి తమ్ముడికి టెంకిజల్ల ఇచ్చింది.

"మమ్మల్ని నిలబడి ఫుల్ గా తీయమంటే చూడు నాన్నా ఫోటో ఎలా తీశాడో మోకాలునుండి పాదాలదాకా....” చిన్నమ్మాయి వెక్కింది.

ఇన్స్ పెక్టర్ శ్రీరామ్ చిందులు వేశాడు.

“ఎక్కడ.... ఎక్కడ.... ఆ స్టూడియో ఎక్కడ.... ఆ ఫోటో గ్రాఫరెక్కడ.... షూట్ చేసేస్తాను...." రివాల్వర్ ని పొజిషన్ లో పట్టుకుని అన్నాడు శ్రీరామ్.

🏃‍♂️🏃🏼

*సశేషం*

꧁k

*భైరవవాక -1*కొత్త సీరియల్ 

🔱

రచన: ఇందూ రమణ

అర్ధరాత్రి!

చుట్టూ కటిక చీకటి.

శీతాకాలపు చలి మనిషిని నిలువునా ఒణికించేస్తోంది. నిర్మానుష్యమైన ఆ అర్ధరాత్రి రోడ్లన్నీ వచ్చే పోయే వాహనాలతో అప్పుడప్పుడూ నిశ్శబ్దాన్ని భగ్నం చేస్తున్నాయి.

మనిషిని నిలువునా చీల్చేయడానికి కూడా వెనుకాడని కిరాయి హంతకులు........ తమ అస్థిత్వాన్ని నిలుపుకోవడానికి అల్లకల్లోలం సృష్టించగల నాయకులు.... వీధి రౌడీల దగ్గర నుంచి అంతర్జాతీయ స్థాయిలో నేరాలు ఘోరాలు చేసి దర్జాగా తిరిగే ఎందరో నేర ప్రవృత్తి గల నరరూప రాక్షసుల స్థావరం ఆ మహానగరం.

అలాంటి ... ముంబాయ్ మహానగరంలో

అంధేరీ ప్రాంతం అది. కింగ్ సర్కిల్ సెంటర్ కి ఆమడ దూరంలో ఉన్న పదంతస్థుల అపార్ట్ మెంట్ చివరి ప్లాటులో ఆరుగురు ఆగంతకులు ఆశీనులై ఉన్నారు. ఆ ప్లాటులో అదే పెద్ద హాలు. హాలు ప్రక్కనే ఆగ్నేయంలో వంటగది, నైరుతిలోనూ, వాయవ్యంలోనూ రెండు బెడ్ రూమ్ లు ఉన్నాయి. ఉత్తరాన ముఖద్వారం ఉంది. హాలుకు ఆనుకొని ఉన్న తలుపులు అన్ని మూసి ఉన్నాయి.

అరక్షణం వారి మధ్య మౌనం రాజ్యమేలింది.

మద్యం గ్లాసులు ముందున్నా మదిలో చెక్కు చెదరని దీర్ఘాలోచనలతో అందరూ శిలల్లా కూర్చున్నారు. ఏదో కోరికతో తపస్సులో కూర్చున్న మునుల్లా ఉన్నారు.

అందరి ముందూ ఠీవిగా కూర్చున్న వ్యక్తి ముందుగా గొంతుసవరించుకున్నాడు.

"ఆరు నెలల లోపల మనం ఈ పని పూర్తి చేయాలి. మనకి తోడుగా మనకెవరికీ పరిచయం లేని .... మన గురించెవరికీ ఆచూకి చెప్పలేని.... కిరాయి గూండాలని ఆ సమయం లో తోడుగా తీసుకు వెళ్దాం. ఏమంటారు?!" అన్నాడు.

ఎవరూ మాట్లాడలేదు. అందుకు సమాధానంగా తలలూపారు. ఆ ఆరుగురిలో ఒకే ఒక్క స్త్రీ ఉంది. ఆమె లేచి నిలబడింది. ఆమెని ఎన్నో సంశయాలు.. సందేహాలు.. వెంటాడుతుండగా "నేనిప్పుడేం చేయాలి?" స్థిర నిర్ణయంతో అంది. తనడిగిన ప్రశ్న తనకే ప్రశ్నార్ధకంగా అనిపించినా 

.... తనలో రేగే ఎన్నో అనుమానాలకు సమాధానం వెతుక్కుంటూ అంది.

"నువ్వీక్షణం నుంచే కార్యరంగంలో దిగాలి. నువ్వక్కడ మారువేషంలో ఈ ఆర్నెళ్లూ గడపాలి. నీతోపాటే మన మనిషి మరొకరు అక్కడే ఉంటారు. మీరిద్దరూ మన పని నిర్విఘ్నంగా సాగడానికి పధకరచన చేయాలి.” చెప్పాడతను. 

"అంటే...?" కుతూహలంగా అంది ఆమె.

"మనమందరం ఎప్పుడు? ఎక్కడ? ఎలా కలవాలి? మన పని పూర్తయ్యాక ఎలా తప్పించుకోవాలి అన్న ప్రధాన పధకం సిద్ధం చేయాల్సింది మీరిద్దరే. మనలో ఏ ఒక్కరికి ఎలాంటి ప్రమాదం ఎదురు కాకుండా అన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకోవాలి." ఆ ఆరుగురిలో నాయకుడిగా వ్యవహరిస్తున్న వ్యక్తి అన్నాడు.

ఆమె మౌనంగా వింది.

"ఈ ప్రయత్నంలో మీ దారికెవరు అడొచ్చినా ఆలోచించకండి. వెంటనే మట్టుపెట్టండి. మన పధకం నెరవేరాలి. మనం తప్పక విజయం సాధించాలి" వేరొకవ్యక్తి లేచి నిలబడి చెప్పాడు.

"మీతో కలవాలన్నా .. మాట్లాడాలన్నా ఎలా?" మళ్ళా ఆమె లీడర్ అంది. 

" మీరు ఆంధ్రప్రదేశ్ లో అడుగు పెట్టడానికి... మీకు అక్కడ కావలసిన ఏర్పాట్లన్నీ నేనే దగ్గరుండి చూస్తాను. మనం ముందుగా ప్లాన్ చేసుకున్న ప్రకారం మీరిద్దరూ బయలుదేరండి. ఏ ఒక్కరికీ ఎలాంటి అనుమానం రాకుండా వ్యవహరించండి. ఈ ఆర్నెల్లలో మిమ్మల్నప్పు డప్పుడూ నేను కలుస్తూనే ఉంటాను. అవసరం అయితేనే సెల్ ఫోన్లు ఉపయోగించండిసరేనా?" మాట్లాడుతూనే అతను ఒక్కసారి గతుక్కుమన్నాడు.

ఎవరో తమని గమనిస్తున్నారు. ఆ అపార్ట్మెంట్ లో..హాలుకు ఆగ్నేయంలో ఉన్న వంటగది తలుపు పక్కన ఎవరో నిలబడి ఉన్నారు.

"ఎవరై ఉంటారు . . .?"

తమ పధకం ప్రకారం 'ఆంధ్రా' లో పని పూర్తి కాగానే అందరూ ఇక్కడ... ఈ ముంబాయిలో కలసుకోవడం కోసం తీసుకున్న ఆపార్ట్మెంట్ ఇది. ఏ ఒక్కరికీ అనుమానం రాకుండా ఉండడానికి ఈ అపార్ట్మెంట్లో ఒక వ్యక్తి కాపురం ఉండడానికి అన్ని ఏర్పాట్లు చేసాడు. అతనికి తమ పథకం తెలియకూడదని అరగంట ముందే పని పురమాయించి బైటకు పంపేసాడు తను.

అతనూ ఓ మోస్తరు నేరస్తుడే. పొట్ట కూటికి చిన్నా చితక దొంగతనాలు చేసుకు బ్రతికే మనిషి, ఎవరూ లేని ఏకాకి. కొంపదీసి అతను కాదు కదా!?! తామంతా ఎందుకు ఇక్కడ ఇలా కలిసామో ఆరా తీస్తున్నాడా?!

అర్ధగంట నుంచీ తాము మాట్లాడుకుంటున్న మాటలన్నీ పొంచి వింటున్నాడా? అతను అంతర్జాతీయ స్థాయిలో తాము చేపట్టబోతున్న నేరాన్ని పసిగట్టేసాడా?!'

ఆ ఆలోచన కలగడంతోనే అతనికి ఒక్కసారిగా ముచ్చెమటలు పోసాయి.

'కోట్ల రూపాయల విలువచేసే తమ బృహత్తర పధకాన్ని తెలుసుకున్నాడా?!' ఆ వూహ అతని మదిలో మెదిలేసరికి కోపం తారాస్థాయిని అందుకుంది.

ఆ గదికేసి తిరిగి" ఎవరది?! ఇలా రండి!" బిగ్గరగా... కర్కశంగా అరిచాడు.

అతని గొంతు తీవ్రతకి అక్కడున్న వారితోపాటు గదికి ఆవల తలుపు ప్రక్కన నిలబడ్డ వ్యక్తి గజగజవణికి పోయింది, తనని గమనించి తనకేసి అతి భయంకరంగా చూస్తూ రమ్మని పిలుస్తున్నట్టు గ్రహించి భయంతో వణికి పోయిందామె.

తననే పిలుస్తున్నాడని గ్రహించి గబాల్న వారి ముందుకొచ్చి నిలబడింది.

ఆమె చేతిలో పళ్లు, ఫలహారాలతో నిండివున్న 'ట్రే' ఉంది. తనూహించుకున్నట్టు జరగలేదు. అతను కాదు.' తన పిచ్చిగాని బయటకు వెళ్ళిన వ్యక్తి ఇక్కడ ఎలా ఉంటాడు?

అయితే, ఈమె ఎవరు?!

తామంతా అరగంటయి ఈ అపార్ట్మెంట్ లో ఉండగా ఈమెని చూడలేదు.

అతను పనిమీద బైటకు వెళ్తూ సోడాలు, నీళ్లు, డ్రింకులు, మందు సర్వే చేసి వెళ్ళాడేగాని 'ఈమె' తనతో పాటు ఇక్కడే ఉన్న విషయం మాట మాత్రం చెప్పలేదు.

"ఎవర్నువ్వు?" అతను ఇంకా ఏదో అడిగేలో గానే పళ్ళూ, ఫలహారాల 'ట్రే' బల్లమీద ఉంచేసి ఛటుక్కున వంటగది పక్కనే ఉన్న వరండాలోకి పరుగున వెళ్ళిపోయిందామె.

అక్కడున్న అందరికీ నోటమాట రాలేదు. బైటకు వెళ్ళిన వ్యక్తి వచ్చేలోగా ఏదో ఒక నిర్ణయం తీసుకోవాలి? అనుమానం లేదు. ఈమె తమ గురించి సర్వం తెలుసుకుంది. అందుకే భయపడి పారిపోయింది.

ఇప్పుడెలా?! ఈమెనిలా వదిలేస్తే విషయం విషమౌతుంది. ఈమె నుంచి అతనికి చేరుతుంది అలా ... అలా ... ?! నో! నెవ్వర్!

ఆ ఆరుగురిలోనూ అదే ఆలోచన.... అదే ఆందోళన ...!

🔱

*సశేషం*